مردم عادی مالک ۶۶ درصد بیت‌کوین‌های جهان هستند

به گزارش بنکر، بخش عمده بیت‌کوین‌های جهان همچنان در اختیار سرمایه‌گذاران حقیقی و افراد عادی است. داده‌های پلتفرم‌های بیت‌بو (Bitbo) و ریور (River) که وب‌سایت ماتلی فول (The Motley Fool) گردآوری کرده، نشان می‌دهد این گروه حدود ۱۳.۹ میلیون واحد بیت‌کوین در اختیار دارند؛ رقمی معادل ۶۶ درصد از سقف عرضه ۲۱ میلیون واحدی این رمزارز.

این آمار در شرایطی منتشر شده که حضور وال‌استریت و سرمایه‌گذاران نهادی در بازار رمزارزها افزایش یافته است. با این حال، سهم بالای افراد حقیقی از عرضه نهایی بیت‌کوین نشان می‌دهد بخش بزرگی از این دارایی همچنان خارج از مالکیت مستقیم صندوق‌های سرمایه‌گذاری، شرکت‌ها و دولت‌ها قرار دارد.

سهم صندوق‌ها، شرکت‌ها و دولت‌ها

بر اساس داده‌های مورد استناد، تا ۹ اکتبر، صندوق‌های قابل معامله در بورس بیت‌کوین (ETF) حدود ۱.۴۸ میلیون واحد BTC در اختیار داشته‌اند. دارایی شرکت‌های سهامی عام و خصوصی نیز به حدود ۱.۶۶ میلیون واحد رسیده و مجموع بیت‌کوین‌های منتسب به دولت‌های جهان نزدیک به ۵۱۸ هزار و ۵۰۰ واحد برآورد شده است.

مجموع دارایی این سه گروه به حدود ۳.۶۶ میلیون بیت‌کوین می‌رسد. این رقم معادل حدود ۱۷.۴ درصد از سقف عرضه ۲۱ میلیون واحدی بیت‌کوین است؛ یعنی کمتر از یک‌پنجم کل عرضه نهایی این رمزارز.

البته این ارقام به معنای مالکیت تمام نهادهای مالی یا سرمایه‌گذاران حرفه‌ای نیست. همچنین سهم افراد حقیقی و سهم نهادها باید بر اساس روش طبقه‌بندی داده‌ها تفسیر شود؛ زیرا بخشی از دارایی صندوق‌ها و شرکت‌ها ممکن است در نهایت به سرمایه‌گذاران حقیقی تعلق داشته باشد.

بیت‌کوین‌های گمشده

توزیع بیت‌کوین‌های موجود تنها به دارایی‌های قابل معامله محدود نمی‌شود. برآوردها حاکی از آن است که حدود ۱.۶ میلیون واحد بیت‌کوین برای همیشه از دسترس خارج شده باشد؛ برای مثال، به دلیل گم‌شدن کلیدهای خصوصی یا از بین رفتن دسترسی به کیف پول‌ها.

در کنار این دارایی‌ها، نزدیک به ۹۶۸ هزار واحد بیت‌کوین نیز به ساتوشی ناکاموتو، خالق ناشناس این شبکه، نسبت داده می‌شود که سال‌هاست جابه‌جایی قابل مشاهده‌ای نداشته است. با این حال، غیرفعال بودن یک کیف پول به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که دارایی آن برای همیشه غیرقابل دسترس است.

در مجموع، داده‌های موجود نشان می‌دهد مالکیت بیت‌کوین همچنان میان افراد حقیقی، صندوق‌ها، شرکت‌ها و دولت‌ها توزیع شده است. برای سرمایه‌گذاران نهادی، افزایش تقاضا لزوماً به معنای دسترسی آسان به عرضه بیشتر نیست؛ به‌ویژه اگر دارندگان فعلی تمایلی به فروش دارایی خود نداشته باشند.