پیش‌بینی قیمت طلا و نقره؛ این داده‌های اقتصادی را دنبال کنید

به گزارش بنکر، امروز بازارهای جهانی در انتظار روشن‌تر شدن مسیر سیاست‌پولی فدرال رزرو هستند. طلا در محدوده میانی ۴,۶۰۰ دلار معامله می‌شود. این رقم حدود ۱۷ درصد پایین‌تر از سقف تاریخی ثبت‌شده در اواخر ژانویه است. نقره اما داستان دیگری دارد. قیمت این فلز گران‌بها به حدود ۶۹ دلار رسیده و رشد حدود ۱۸ درصدی را در این ماه تجربه کرده است.

پشت این نوسانات، یک بازی ریاضی پیچیده جریان دارد. ابزار فدواچ بورس شیکاگو، شانس افزایش نرخ بهره در نشست ۱۵-۱۶ سپتامبر را حدود ۳۰ تا ۳۵ درصد برآورد کرده است. همین ابزار اما شانس حداقل یک بار افزایش نرخ تا دسامبر را حدود ۶۷ درصد نشان می‌دهد. اختلافی که ریشه در نحوه محاسبه این ابزار دارد و بسامان سرمایه‌گذاران را به اشتباه می‌اندازد.

فدواچ به جای ارائه پیش‌بینی‌های مجزا، یک ساختار درختی ایجاد می‌کند. عدد مربوط به نشست‌های بعدی، شانس قرارگیری محدوده هدف بالاتر از سطح امروز را تا آن تاریخ نشان می‌دهد. به عبارت ساده‌تر، آمار دسامبر شامل تمام احتمالات پیش‌بینی‌شده برای سپتامبر نیز می‌شود. شما نمی‌توانید این ارقام را با هم جمع کنید یا آنها را به عنوان پیش‌بینی‌های رقیب در نظر بگیرید.

معمای فدرال رزرو

اینجاست که تحلیل‌های سطحی شکست می‌خورند. روایت‌های عمومی ادعا می‌کنند که کاهش شانس بالارفتن نرخ بهره در سپتامبر، بار سنگینی را از دوش طلا برمی‌دارد. اما در واقعیت، قیمت‌گذاری پایان سال هرگز تغییر نکرده بود. نیروی محرک عمیق‌تر، سیاست‌های مالی دولتی است. فدرال رزرو در حالی به سمت انقباض پولی حرکت می‌کند که حجم بدهی‌های ملی آمریکا از مرز ۴۰ تریلیون دلار فراتر رفته است.

هر گام افزایش نرخ بهره، هزینه پرداخت سود بدهی‌های دولت را بالا می‌برد. این تنگنای مالی دقیقاً توضیح می‌دهد که چرا مسیر افزایش نرخ مدام قیمت‌گذاری و بازنگری می‌شود، اما هرگز به طور کامل محقق نمی‌شود. طلا سود دوره‌ای پرداختی ندارد؛ بنابراین هزینه نگهداری آن معادل بازده واقعی دارایی‌های امن جایگزین مانند اوراق قرضه است. هر نشست فدرال رزرو شاید نرخ بهره را ۲۵ واحد (۰.۲۵ درصد) تغییر دهد، اما کسی که طلا را برای چهار ماه نگه می‌دارد، کل مسیر سیاست‌گذاری را متحمل می‌شود، نه فقط تصمیم یک روز خاص را.

نشست ژوئیه این فشار را به وضوح نشان داد. کمیته فدرال بازار آزاد با ۹ رأی موافق در برابر ۳ رأی مخالف به تثبیت نرخ بهره رأی داد. بث هماک از کلیولند، نیل کاشکاری از مینیاپولیس و لوری لوگان از دالاس، سه عضوی که خواهان افزایش نرخ بهره بودند. این مخالفت سه‌نفره، نشان‌دهنده بیشترین اختلاف نظر و رأی به افزایش نرخ بهره از سپتامبر ۲۰۱۶ به بعد است.

 دو روایت از آینده نرخ بهره

بانک گلدمن ساکس اما روایت دیگری دارد. این بانک معتقد است بازارها همچنان بیش از حد رویکرد انقباضی دارند. گلدمن ساکس در یادداشتی اعلام کرد انتظار دارد نرخ بهره در محدوده ۳.۵۰ تا ۳.۷۵ درصد در ادامه سال ۲۰۲۶ ثابت بماند. هرگونه کاهش نرخ بهره نیز به سال ۲۰۲۷ موکول خواهد شد. به گفته این بانک، افزایش نرخ بهره در سپتامبر بسیار بعید به نظر می‌رسد. اگر پیش‌بینی گلدمن ساکس درست از آب درآید، قیمت‌گذاری پایان سال بازارها تخلیه خواهد شد.

در سوی دیگر، موسسه پژوهشی ام‌یو‌اف‌جی پیش‌بینی می‌کند که هر نشست آینده بین ۳۰ تا ۶۰ درصد احتمال نوسان داشته باشد. نکته جالب اینجاست که تخلیه انتظارات انقباضی، بار سنگینی را از روی طلا برمی‌دارد و محرکی صعودی برای این فلز گران‌بها خواهد بود. برای دارندگان طلا و نقره، شرایط در هر دو حالت به نفع آنها رقم می‌خورد.

چشمانداز پیش‌رو اما همچنان مبهم است. شاخص هزینه مصرف شخصی ژوئیه در پیش است و پیش‌بینی اجماع بازار برای این شاخص هسته، رقم ماهانه ۰.۲ درصد را نشان می‌دهد. ثبت رقم ۰.۳ درصد می‌تواند شانس افزایش نرخ بهره را در هر سه نشست آینده به طور هم‌زمان افزایش دهد. از سوی دیگر، کوین وارش، رئیس فدرال رزرو، قرار است در نشست جکسون هول سخنرانی کند. تحت مدیریت وارش، بیانیه‌های کمیته بازار آزاد فاقد هرگونه راهنمایی آینده‌نگر است. در چنین شرایطی، قیمت‌گذاری معاملات آتی، تنها سیگنال پیشرویی است که بازار دریافت می‌کند. اما سؤال اینجاست که آیا این سیگنال‌ها به درستی توسط سرمایه‌گذاران تفسیر می‌شوند یا بازار همچنان در دام روایت‌های سطحی گرفتار خواهد ماند؟