دو زاویه دید در بازار ارز

به گزارش بنکر (Banker)، مجیدرضا حریری، اظهار کرد: نخستین زاویه دید بیان می‌دارد که بنیان تمام افزایش قیمت‌ها سیاسی است و ریشه در تحریم‌ها دارد. چون دولت نمی‌تواند نفت بفروشد منابع ارزی در اختیارش نیز کاهش پیدا کرده است.
به گفته حریری، یک دهه پیش دولت دو میلیون بشکه نفت با قیمت ۱۴۰ دلار به فروش می‌رساند. بنابراین درآمد نفتی کشور در آن سال‌ها (سال‌های ۸۸ و ۸۹) به بیش از ۱۳۰ میلیارد دلار و صادرات غیرنفتی نیز به حدود ۳۰ میلیارد دلار می‌رسید. به این ترتیب مجموع درآمدهای ارزی کشور در آن دوره حدود ۱۶۰ میلیارد دلار بوده است.
این عضو اتاق بازرگانی تصریح کرد: اگر بخواهیم پیش‌بینی واقع‌بینانه‌ای داشته باشیم درآمد ارزی سال ۹۹ به حدود ۴۰ میلیارد دلار خواهد رسید که یک‌چهارم درآمدهای ارزی ۱۰ سال گذشته است.
وی ادامه داد: ما نسبت به سال گذشته هم که حدود ۶۰ میلیارد دلار درآمد ارزی داشتیم، امسال کاهش ۳۰ تا ۴۰ درصدی داریم. بنابراین چون ارز نداریم قیمت ارز بالا می‌رود و همه آنهایی که آینده را پیش‌بینی می‌کنند بر اساس آمار پنج‌ماهه اول سال (که تنها ۱۱ میلیارد دلار ارز حاصل از صادرات نفت داشته‌ایم)، می‌توانند نیمه دوم سال را هم ارزیابی کنند و بدانند که قرار نیست امسال اتفاق خارق‌العاده‌ای بیفتد.
حریری افزود: اگر با همین فرمان تا پایان سال پیش برویم کل درآمدهای ارزی کشور در خوش‌بینانه‌ترین حالت به ۴۰ میلیارد دلار خواهد رسید.
وی گفت: این کشور برای اینکه بتواند در شرایط حداقلی و همچون سال گذشته نیازهای ارزی‌اش را تامین کند، باید حدود ۶۰ میلیارد دلار درآمد ارزی داشته باشد تا بتواند نیازهای ارزی مبتنی بر ماشین‌آلات، لوازم یدکی، مواد اولیه و کالاهای اساسی را تامین و وارد کند. واقعیت این است که ارز کافی برای تامین نیازهای کشور وجود ندارد، اما این واقعیت هم وجود دارد که دولت می‌تواند سیاستی را اتخاذ کند که جلوی افزایش فشارها را در موقعیت کنونی بگیرد.
رییس اتاق بازرگانی ایران و چین به جهان صنعت اظهار کرد: غیر از بحث‌های سیاسی که نیازمند راه‌حل‌های سیاسی است، راه‌حل‌های مدیریتی در داخل هم وجود داشته که جدی گرفته نشده است. زمانی که دولت آمریکا از برجام خارج شد دولت باید پیش‌بینی می‌کرد که این اقدام آمریکا و این گفته که نفت ایران به صفر می‌رسد اقتصاد کشور را به کدام سو می‌برد.
اگر پیش‌بینی درستی از آینده اقتصادی می‌شد، درآمدهای ارزی به سادگی حیف و میل نمی‌شد. از سال ۹۷ به بعد و حتی بعد از سیاست دلار ۴۲۰۰ تومانی افراد می‌توانستند پشت در صرافی‌ها برای گرفتن پنج هزار دلار صف بکشند. حریری تاکید کرد: در حالی که دولت می‌دانست از ناحیه تحریم‌ها تحت فشار است و روزهای سختی را پیش‌رو دارد، اما باز هم ارز برای واردات کالاهای غیرضروری همچون غذای سگ و گربه تخصیص می‌داد. از سال ۹۸ به بعد که دولت متوجه شد درآمدهای ارزی کشور با کاهش شدیدی همراه شده است کمی سختگیری اعمال کرد. در سال ۹۹ نیز که در حال سقوط به قعر دره بودیم، شتاب بیرونی به نام کرونا نیز به کشور وارد شد.وی ادامه داد: اصل موضوع سیاسی است و ما باید مشکلات خود را در این حوزه برطرف کنیم و موضع خود که می‌تواند جنگ، صلح یا مذاکره باشد را مشخص کنیم، در غیر این صورت نمی‌توانیم منتظر نتایج انتخابات آمریکا بمانیم و تا آن زمان به این شیوه کشور را اداره کنیم. بنابراین مفهوم مدیر و دولت این است که تا چند سال آینده را پیش‌بینی کنند و برنامه مشخصی برای آن داشته باشند و با اما و اگر نمی‌توان راه به جایی برد.