گرانی از درآمد سبقت گرفت | تهران گران‌ترین، سمنان ارزان‌ترین

به گزارش بنکر، نتایج طرح هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۴ منتشر شد. این گزارش نشان می‌دهد هزینه خانوارهای شهری ۴۵.۴ درصد رشد کرده است. در مقابل، درآمد این خانوارها تنها ۴۱.۲ درصد افزایش یافته است. به زبان ساده، گرانی از توان مالی خانوارها جلو زده است.

بر پایه این گزارش، متوسط درآمد سالانه یک خانوار شهری حدود ۴۸۴.۶ میلیون تومان بوده است. متوسط هزینه خالص سالانه آن‌ها نیز حدود ۳۹۱.۹ میلیون تومان گزارش شده است.

یعنی هر خانوار شهری به طور میانگین حدود ۹۲.۷ میلیون تومان کمتر از درآمدش هزینه کرده است. اما سؤال اصلی اینجاست که آیا این اختلاف به معنای پس‌انداز واقعی است یا فقط کاهش سطح مصرف؟

در مناطق روستایی نیز همین روند دیده می‌شود. هزینه‌ها ۵۲.۳ درصد رشد کرده‌اند. این رقم برای درآمدها ۴۷.۵ درصد بوده است.

متوسط درآمد سالانه خانوار روستایی حدود ۲۹۷.۱ میلیون تومان و متوسط هزینه خالص آن حدود ۲۲۰.۴ میلیون تومان است. در عمل، روستایی‌ها نیز با فشار هزینه‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

استان های گران و ارزان

در میان استان‌ها، تهران با متوسط هزینه سالانه حدود ۵۷۷.۶ میلیون تومان، گران‌ترین استان برای خانوارهای شهری در سال ۱۴۰۴ بوده است.

متوسط درآمد سالانه خانوارهای شهری این استان نیز حدود ۷۲۱ میلیون تومان گزارش شده است. این ارقام نشان می‌دهد تهران هم گران است و هم درآمد بالاتری دارد.

پس از تهران، سمنان با متوسط هزینه سالانه حدود ۲۲۳ میلیون تومان، کمترین هزینه خانوار شهری را داشته است.

در بخش روستایی نیز بوشهر با حدود ۳۳۹.۶ میلیون تومان بیشترین هزینه را ثبت کرده است. سیستان و بلوچستان با حدود ۱۲۲.۱ میلیون تومان کمترین هزینه روستایی را داشته است.

ضریب جینی و اقتصاد دیجیتال

ضریب جینی کل کشور در سال ۱۴۰۴ برابر با ۰.۳۸۴۹ اعلام شده است. این رقم نسبت به سال ۱۴۰۳ اندکی کاهش یافته است.

ضریب جینی شاخصی برای سنجش نابرابری درآمدی است. نزدیک‌تر شدن آن به صفر، یعنی کاهش نابرابری. اما کاهش این شاخص به‌تنهایی بهبود قدرت خرید خانوارها را ثابت نمی‌کند.

در بخش دیگری از گزارش، سهم اقتصاد دیجیتال از تولید ناخالص داخلی در سال ۱۴۰۳ به ۷.۱ درصد رسیده است.

این رقم در سال ۱۴۰۲ حدود ۵.۴ درصد بود. تهران با سهم ۵۹.۳۹ درصدی، بیشترین سهم را از ارزش افزوده اقتصاد دیجیتال کشور در اختیار دارد. حالا سؤال این است که آیا این رشد می‌تواند در سال‌های آینده به بهبود درآمد خانوارها کمک کند؟