به گزارش بنکر (Banker)، ضعفهای ساختاری در حوزه اقتصاد خانوار، مسکن، محیطزیست و خدمات عمومی، ایران را در جایگاه ششم از پایینترین کیفیت زندگی بین ۸۹ کشور در سال ۲۰۲۵ قرار داده است. رشد بیوقفه قیمت مسکن و کاهش قدرت خرید خانوار، تامین سرپناه را به چالشی بزرگ تبدیل کرده است.
مسکن و رفاه خانوار؛ بحرانی که تشدید میشود
افزایش نسبت قیمت مسکن به درآمد خانوار در شهرهای بزرگ، فرسودگی بافت شهری و کندی نوسازی زیرساختها، فشار مضاعفی بر زندگی روزمره مردم وارد کرده است. این شرایط مستقیماً بر شاخص کیفیت زندگی اثر منفی گذاشته و رفاه خانوارها را کاهش داده است.
وضعیت حملونقل، کیفیت شبکه خدمات شهری و آلودگی هوا در کلانشهرها، مشکلاتی هستند که بخش شهری را تحت فشار قرار داده و زندگی روزمره را دشوارتر کردهاند. دسترسی محدود به خدمات عمومی و ناکارآمدی زیرساختها، ایران را در رده پایین جدول جهانی کیفیت زندگی قرار داده است.
مقایسه با کشورهای پیشرو
بر اساس گزارش Numbeo، لوکزامبورگ در جایگاه نخست و نیجریه در انتهای جدول قرار دارد. کشورهایی مانند هلند، دانمارک، عمان، سوئیس، فنلاند و نروژ به دلیل ثبات اقتصادی، قدرت خرید بالا، حملونقل عمومی پیشرفته و محیطزیست پاک، توانستهاند امتیاز بالایی کسب کنند.
کشورهای انتهایی جدول و مشکلات مشترک
۱۰ کشور انتهایی از جمله ایران، نیجریه، ونزوئلا و بنگلادش با مشکلات مشترکی روبهرو هستند: قدرت خرید پایین، فساد، بیثباتی سیاسی، محدودیت دسترسی به خدمات بهداشتی و درمانی، آلودگی و ضعف زیرساختها. این عوامل کیفیت زندگی شهروندان را به شدت کاهش داده است.
منبع: دنیای اقتصاد
دیدگاهها