تهران دوباره به خاموشی رفت

به نظر می‌رسد که تهران مجدداً با خاموشی‌های غیرمنتظره مواجه شده است. این بار، بدون ارائهٔ اطلاع‌رسانی مناسب!

به گزارش بنکر (Banker)، در این ماه‌ها، مقام‌های مسئول به‌طور مداوم بر روی مصرف بالای برق از سوی مردم تأکید می‌کنند و به نظر می‌رسد که در حال تلاش برای مدیریت بحران هستند.

اما این پرسش مطرح می‌شود که آیا تغییرات فصلی در تقاضای برق پیش‌بینی‌پذیر نیستند؟

در حالی که مقامات هر روز به وعده‌های جدید دربارهٔ خاموشی‌ها می‌دهند، شب گذشته واضح شد که خاموشی‌ها در نقاط مختلف کشور، به ویژه تهران، به دلیل ناتوانی در تأمین گاز و گازوئیل مورد نیاز برای نیروگاه‌ها تشدید شده است.

در این راستا، شرکت توانیر با انتشار اطلاعیه‌ای اعلام کرد که افزایش مصرف گاز خانگی به علت سرمای هوا، باعث قطع برق شده است و از مردم خواسته است تا با پیوستن به «پویش ۲ درجه کمتر» به تأمین برق کمک کنند.

در این راستا، دولت و استانداری‌ها نیز به جای اتخاذ تدابیر مناسب، اقدام به تعطیلی مراکز اداری و آموزشی ۲۴ استان کرده‌اند.

تنها استان‌های سیستان و بلوچستان، هرمزگان، بوشهر، خوزستان، ایلام، لرستان و کهگیلویه و بویراحمد به فعالیت‌های عادی خود ادامه دادند.

در حالی که بی‌توجهی به سرمایه‌گذاری‌های لازم در سال‌های اخیر منجر به افزایش بحران انرژی در کشور شده است، مسئولان به جای حل مشکل، به تبلیغات و اقدامات مقطعی روی آورده‌اند و به دلیل مصرف بالای برق، شهروندان را مقصر قلمداد می‌کنند.

تحلیل علل و عوامل مؤثر بر تقاضای برق، به‌ویژه متغیرهای اقلیمی، اجتماعی، اقتصادی و تقویمی می‌تواند به مدیریت بهینه این تقاضا کمک کند.

دما به عنوان یکی از مهم‌ترین عوامل، نقش کلیدی در تغییرات تقاضای برق دارد. استفاده از توابع پاسخ دما (TRFs) می‌تواند به پیش‌بینی دقیق‌تری از مصرف برق کمک کند.

کشورهای اروپایی با اتخاذ تدابیر مؤثر جهت استفاده از منابع انرژی بهینه و افزایش ظرفیت ذخیره‌سازی، به خوبی با بحران‌های فصلی مقابله می‌کنند.

همچنین، به منظور کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی، آنها به سمت منابع تجدیدپذیر روی آورده‌اند.

با این وجود، در ایران این مکانیسم‌ها کمتر مورد توجه قرار گرفته و مسئولان در مواجهه با بحران‌ها، واکنش‌های مناسبی از خود نشان نمی‌دهند.

در نهایت، نیاز به پیش‌بینی و آماده‌سازی به منظور هم‌راستایی عرضه و تقاضای برق امری ضروری است.

این مسأله مطرح می‌شود که چرا مسئولان به جای دیدگاه پیشگیرانه و برنامه‌ریزی مؤثر، با هر بحرانی غافلگیر می‌شوند و واکنش‌های مقطعی را در دستور کار خود قرار می‌دهند؟