به گزارش بنکر (Banker)، در نظام مالی جهانی امروز، عدالت اقتصادی رنگ باخته و جای خود را به قدرت و منافع سیاسی داده است. نهادهایی مانند FATF و کنوانسیون پالرمو که با هدف ظاهری مبارزه با پولشویی و تأمین مالی تروریسم شکل گرفتهاند، عملاً به ابزاری برای کنترل و فشار بر کشورهای مستقل تبدیل شدهاند.
کارشناسان هشدار میدهند که استمرار این روند میتواند استقلال اقتصادی و تصمیمگیریهای ملی کشورها را به خطر اندازد.
سابقه تاریخی و بیعدالتی ساختاری FATF
به گفته دکتر راغفر، FATF نمونهای از نظم ناعادلانه جهانی است؛ کشوری مانند آمریکا و انگلستان که خود از بزرگترین مراکز پولشویی جهان محسوب میشوند، اکنون در جایگاه ناظران مالی نشستهاند. وی تأکید میکند که ایالات متحده و انگلستان از دهه ۱۹۵۰ بسترهای رسمی پولشویی را فراهم کردهاند و حتی اسرائیل نیز نقش کلیدی در گردش پولهای کثیف دارد.
چه کسی از پیوستن ایران به FATF سود میبرد؟
راغفر معتقد است که کشورهای غربی با استانداردهای گزینشی، ایران، روسیه و چین را به عدم شفافیت متهم میکنند. هدف اصلی غرب نه شفافیت بلکه دستیابی به اطلاعات مالی و راههای دور زدن تحریمها است. پذیرش کامل الزامات FATF میتواند اطلاعات حساس اقتصادی و نظامی ایران را در اختیار طرفهای خارجی قرار دهد و فشارهای اقتصادی را تشدید کند.
پیامدهای نپیوستن ایران به FATF
با این حال، عدم پیوستن ایران به FATF نیز پیامدهای اقتصادی دارد؛ بانکها و نهادهای مالی بینالمللی همکاری محدودی با ایران دارند و فعالان اقتصادی برای انجام مبادلات بینالمللی مجبور به مسیرهای غیررسمی و پرهزینه میشوند، که فشار بر معیشت مردم را افزایش میدهد.
FATF و آزمون سیاسی ایران
راغفر معتقد است FATF بیش از یک نهاد فنی، بخشی از زنجیره فشارهای ژئوپلیتیکی غرب است. پذیرش یا رد FATF بهتنهایی راهحل مشکلات اقتصادی ایران نیست؛ مسئله اصلی بیاعتمادی ساختاری نظام مالی جهانی نسبت به کشور است.
وی راه برونرفت را در ایجاد سازوکارهای بومی مقابله با پولشویی میداند تا هم اطلاعات حساس محفوظ بماند و هم اعتماد جهانی افزایش یابد.
اقتصادآنلاین
دیدگاهها